លោក ស៊ីជិនភីង បានសួរលោក ត្រាំ ថា តើយើងអាចចៀសផុតពីអន្ទាក់សង្គ្រាមប្រវត្តិសាស្ត្របានដែរឬទេ?
ក្រសែភ្នែកពិភពលោកកំពុងសម្លឹងមកកាន់ទីក្រុងប៉េកាំង ដោយនៅព្រឹកថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី១៤ ខែឧសភា ប្រធានាធិបតីអាម៉េរិក លោក ដូណាល់ ត្រាំ បានចាប់ផ្តើ…
យោងតាមការប៉ាន់ប្រមាណ មាសដែលប្រជាជនឥណ្ឌា កំពុងកាន់កាប់នាពេលបច្ចុប្បន្នមានចំនួនរហូតដល់៣៤,៦០០តោន ដែលតួលេខនេះ គឺច្រើនជាងទុនបម្រុងមាសរបស់រដ្ឋាភិបាលទៅទៀត។ ទោះបីជាមានការលេចឮនូវសម្ពាធសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងណាក្តី ក៏ចំណង់ នៃការទិញមាសរបស់ពលរដ្ឋឥណ្ឌាមិនថមថយឡើយ ដោយក្នុងមួយឆ្នាំៗ ប្រទេសដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេលើលោកមួយនេះបាននាំចូលមាសបន្ថែមពី៦០០ទៅ៨០០តោន។ ដើម្បីទប់ស្កាត់ការហូរចេញនូវរូបិយប័ណ្ណបរទេស អាជ្ញាធរឥណ្ឌាបានសម្រេចដំឡើងពន្ធនាំចូលមាសជាងទ្វេដង តែហាក់មិនទាន់អាចយកឈ្នះលើជំនឿ ប្រពៃណី និងវណ្ណៈសង្គម ដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងមាសបានឡើយ។
អ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចមើលឃើញថា ការស្នើឱ្យពលរដ្ឋផ្អាកទិញមាសចំនួន១ឆ្នាំរបស់នាយករដ្ឋមន្ត្រីឥណ្ឌា គឺដើម្បីការពារហិរញ្ញវត្ថុជាតិ ដែលកំពុងរងសម្ពាធពីសង្គ្រាមនៅមជ្ឈិមបូព៌ា និងការកើនឡើង នៃតម្លៃប្រេងឥន្ធនៈ។ ឥណ្ឌា គឺជាប្រទេសដែលងាយរងគ្រោះបំផុតចំពោះការរំខានដល់ការដឹកជញ្ជូនថាមពលតាមច្រកសមុទ្រហ័រម៉ូស។ ការនាំចូលមាសច្រើនហួសហេតុបានដាក់សម្ពាធបន្ថែមលើគណនីចរន្តជាតិ ខណៈដែលវិនិយោគិនបរទេសបានដកទុនចេញពីទីផ្សារឥណ្ឌាអស់ជាង២២ពាន់លានដុល្លាររួចទៅហើយ។
ចំពោះប្រជាជនឥណ្ឌា ជាពិសេសនៅតំបន់ជនបទ មាសគឺជាធនាគារផ្ទាល់ខ្លួន និងជារបាំងការពារអតិផរណា ដ៏មានសុវត្ថិភាពបំផុត។ ទោះបីជាមាសផ្តល់នូវសិរីសួស្តី និងតំណាងឱ្យភាពមានបានក្នុងពិធីមង្គលការ និងសាសនាក្តី ប៉ុន្តែដោយសារឥណ្ឌាផលិតមាសក្នុងស្រុកបានតិចតួច ហើយត្រូវពឹងផ្អែកស្ទើរទាំងស្រុងលើការនាំចូលពីទីក្រុងឌូបៃ ហុងកុង និងស្វីស វាបានធ្វើឱ្យលុយរូពីឥណ្ឌាធ្លាក់ថ្លៃ និងប៉ះពាល់ដល់តុល្យភាពពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ។
នាយករដ្ឋមន្ត្រីឥណ្ឌា បានសង្កត់ធ្ងន់ថា ការកាត់បន្ថយការទិញមាស គឺជាមធ្យោបាយការពារខែលសេដ្ឋកិច្ចជាតិ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការតស៊ូដ៏លំបាកមួយប្រឆាំងនឹងអំណាច នៃជំនឿដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅក្នុងបេះដូងពលរដ្ឋឥណ្ឌារាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ៕
ដោយៈ សរ សុជាតិ
